Şu anda koca gezegende hepi topu 20.000 civarında kalmış olan kutup ayılarının yaklaşık 2050 yılında nesillerinin tükeneceğini yazmıştım sizlere.

Sera gazı etkisi, iklim değişimleri, bu bölgelerde dogalgaz ve petrol aramalarının yaygınlaşması, kutup ayılarının doğal yaşam alanlarının hızla yitirilmesi ve yüzyıllardır süren kutup ayısı avcılığının engellenmemesi nedeniyle tüm kutup ayılarını yitirecek insanlığından çıkmış insanoğlu.

Hep fotoğrafa ilişkin yazarım biliyorsunuz.

Yukarıdaki fotoğraf, misyonu gereği gerçekliği insanlara anlatabilmek amacıyla, gerçekliğe hiç bir biçimde müdahale etmeden, eğip bükmeden, fantezi yapmadan ve bundan neredeyse 50 yıl önce adını bilemediğim bir aslan fotoğrafçı tarafından çekilmiş. Vahşi olmasını beklediğimiz kutup ayısı yavrusunun çaresizlikten adamın bacağına nasıl sarıldığına dikkatinizi çekmek isterim.

Vietnamlı aslan fotoğrafçı Nick Ut’ın, bir Amerikan napalm bombardımanından kurtulmak için sığındıkları Hindu tapınağından yanmış halde çıkan minik Kim ve arkadaşlarının halini belgelemesinden ne farkı var yukarıdaki fotoğrafın?

Geçtiğimiz Cumartesi günü bu yılın ilk çalışma grubumuzla final yaptık. Yine bu son etkinliğimizde bizi anlatan fotografgrubu adımızı “Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu” olarak değiştirmeye oy birliğiyle karar verdik. Ne yazık ki 2050 yılında nesilleri tükenecek olan kutup ayıları için yapabileceğimiz pek bir şey görünmüyor ama, kutup ayılarını temsilen yitirdiğimiz tüm değerlerimiz adına insani ve fotoğrafçı duyarlılığımızı vurgulayalım istedik.
Biliyoruz ki biz yalnızca fiziken birlikte olan bir fotoğrafçı grubu değiliz. Hiç yüzlerini görmediğimiz, birlikte çalışmadığımız ya da hiç birarada olamadığımız yüzlerce fotografgrubu fotoğrafçısı arkadaşımız var ve biz aldığımız bu kararı tüm duyarlı fotografgrubu fotoğrafçılarına armağan etmek istiyoruz.

Final yapan grubumuz, çalışmakta olan iki grubumuz ve oluşturacağımız tüm yeni gruplarımızla bu duyarlılıkla çalışmaya devam edeceğimizi, bu duyarlılıklarla sürekli yeni projeler üreteceğimizi ve desteğinizi beklediğimizi bilmenizi istiyoruz.

Selam olsun yüreği tüm kutup ayıları ve Kutup Ayıları Fotoğraf Grubuyla atan duyarlı, güzel ve aslan fotoğrafçılara.

https://www.instagram.com/p/Bult1xwgSqb/

@fotografkritigi – 01 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Kutup Ayılarının nesli tükeniyor di mi?

Ay ne fena. Ne kadar üzülüyorsun biliyoruz. Çok hassasın sen. Çok duyarlı.

Cava Gergedanı neredeyse yok artık. Gezegenin en hızlısı Çita ölüyor. Deri sırtlı deniz kaplumbağaları, River Gorilleri, o dünyalar güzeli Sumatra Kaplanı, Gelincikler, Borneo filleri türü tükenenlerin yalnızca bazıları. Türkiye’de de Vaşakları bitirdik, Leopar yaşardı bu topraklarda, canım Leyleklerle birlikte gittiler. Ülkemde son 50 yılda tam 36 göl kayboldu. Diğerleri kurumaya gebe. Meke dahil. Nehirleri saymayalım, fenalık geçirmeyelim.

Neden çok üzgünsün? İnsanlık değeri di mi bunlar. Senin benim değil yaşamış ve yaşayacak olan herkesin.

Aynı fotoğraf gibi tüm yitirdiklerimiz. İnsanlık mirası.

Neden parçalıyorum kendimi biliyorsun. Göllerimizi, vaşaklarımızı, sularımızı yitirdiğimiz gibi fotoğrafı da yitirmeyelim derdindeyim.

İnsanlar sinemaya, edebiyata, hiç bir anlatım biçimine inanmıyor. Herkes Ara Güler gibi düşünüyor: “Sanat yalandır, yalan söyler sanat” diyor. Kurmacadır diyor. Çok doğru ve kaç kez anlattım, o izlediğin Malkoçoğlu filminin külliyen yalan olduğunu. Öyle bir adam yaşamışsa bile, senin izlediğin Cüneyt Arkın. Hatta o da yalan, o Malkoçoğlu kılıklı Cüneyt abi, aslında Fahrettin Cüreklibatur.

Yaaa..

Hani beceriksiz ve tembel olduğun için beğenmiyorsun, çok fazla yetersiz bulup fotoşopta falan adam etmeye çalışıyorsun ya fotoğraflarını, yapma o sahtekarlığı. Hatta kimi zaman usta fotoşopçulara yolluyorsun ya ben yapamıyorum o fotoşok’a tabi tutsun diye. Yapma bunları.
Senin çektiğin kıytırık fotoğrafı korumak değil derdim. Hepimiz için sahtekar diyecekler, hepimizin fotoğrafını seninkiler gibi digital illüstrasyon sanacaklar. Senin hokkabazlıkların yüzünden fotoğrafa inanç kalmayacak korkarım.

Bil ki Çitaları, göllerimizi yediğin gibi fotoğrafı da yiyemeyeceksin.

Uğraşma boşuna.

Mezarlarında ışıklar içinde yatıyor Ara Güler de, senin gibilerden asla hoşlanmayan, onlar fotoğrafçı değil, onlar illüstratör diyen Sabit Kalfagil de.

Sen başka bir isim kullan yaptıkların için.

Fotoğraf deme onlara. Bırak fotoğrafı bize.

Düş yakamızdan.

Ressam olduğunu söyle sen. Hem mis gibi de sanatçı olursun bak.

Lütfen.

Ne olursun…

https://www.instagram.com/p/B6sZ_y4gXAB/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 02 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Yalnızca Kikloplar tek gözlüydü ve o hayal mahsulü vahşi ve çirkin yaratıklar tek gözleriyle görebiliyordu.

Bak aynaya, senin iki gözün var. Yanyana. Bu nedenle senin sağlıklı görebildiğin alan yatay bir dikdörtgen. Yine bu nedenle uzak doğu/batı ve kuzey/güney kaçışlarını çok iyi göremiyorsun. Özellikle de iki gözün üstüste değil yanyana olduğu için o kuzey/güney yönünü.

İşte bu temel anatomik yapından dolayı önündeki PC ekranın, işyeri ve evinin duvarlarına astığın görsellerin, akşam karşısındaki koltuğa kurulup izlediğin televizyon ekranın, başarısız dizilerden sıkılıp film izlemeye gittiğin sinemadaki perde, hep dikdörtgen. Bu tesadüf olamaz di mi? Tüm PC, televizyon, sinema perdesi tasarımcıları aynı tornadan çıkmamıştır di mi? Niçin aykırı bir tanecik bile tasarımcı çıkıp da örneğin kare, daire belki de üçgen bir TV tasarlamadı sence?
Akla aykırı çünkü. İnsan anatomisine, bilime aykırı çünkü.

İnsanlar Kikloplar gibi tek gözle, ya da üstüste konumlanmış iki gözle görmüyorlar. Yanyana ve aralarında bir mesafe bulunan iki gözle görüyoruz her şeyi. İşte bu nedenle insanoğlunun görme biçimi dikdörtgen. İşte bu nedenle biz görme tatmini ve rahatlığını dikdörtgen görselde yaşayabiliyoruz. Ve yine işte bu nedenle insanlık tarihi boyunca görsel üreticiler hep bu nispet üzerinde çalışıp kompozisyon kriterleri dediğimiz o büyük artistik külliyatı, bu nispet için vücuda getirdiler.

Ve yalnızca bu kadar basit bir nedenle “bakmayın siz fotoğraftan zerre anlamayan İnstagram yazılımcılarına, düşmeyin onların hatasından kaynaklanan yanılgıya, dikdörtgen formda çektiğiniz canım fotoğraflarınızı kasap gibi doğrayıp, kare nispette paylaşmayın” diyorum.

Size bir sır vereyim: Yıllardır hep bilmiş bilmiş bunu yazıyorum ve inanın bir kişi bile “kare bal gibi olur, şu şu gerekçelerle hem de şahane olur” demedi, yazmadı biliyor musunuz. Yani herkes aslında benimle aynı kanıda. Yalnızca kimileri öyle değilmiş gibi yapıyor, hepsi bu.

Hayret. Bir insan kendi inandıklarına, bildiklerine nasıl bu kadar karşı durabilir? Onun yanıtını da sen ver. Ben ileri gitmiş gibi oluyorum, sonra insanlar incecik kuru bir dal gibi kırılıyorlar.

Ben üzmeyeyim, herkes kendi kendini üzsün.

—Alttaki linkten, konuyla ilgili videoyu izleyebilirsiniz.—

https://www.instagram.com/p/BtvSKB0ggBd/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 03 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

“Eğitimlerde azıcık anlatacaksın ki sürekli öğrenmek için gelsinler” diyen üstatların olduğu bu alanda “ne biliyorsam aktarmalıyım” dedim hep. İyi niyetle yardım istedi pek çok insan, yardımcı olmaya çalıştım ben de iyi niyetle.

Çıkış nedeni basitti ‘fotografkritigi’nin.

Fiziken veya kişisel hesabım lightstain üzerinden her yardım, destek ve motivasyon isteyene tek tek yetişmem güç olduğundan çıktı ortaya bu hesap. Fotoğrafına ilişkin yazılmasını dileyenler paylaşımlarında fotografkritigi etiketini kullandılar, ben de o fotoğraflar üzerinden bildiklerimi eğip bükmeden, kimi gün ders tadında, kimi zaman da okumayı pek sevmeyen bir ulus olduğumuz için eğlendirerek, kendim dahil fotoğrafçı milletini tiye alarak yazdım. Yüzyüze bir eğitimde beş saat anlatabilen bir eğitmen olarak, karakter sınırı olan bir platformda başka ne yapabilirdim ki?

Kimseyi incitmek istemedim, kırmadım. Eminim. Ama yersiz biçimde bir şeylere takılıp, doyumsuz ve takıntılı iç dünyalarını, öfkelerini lightstain’e gösteren değişik duygulu kardeşler oldu.

Olsun. Hamama giren terler. Terliyorum çok, geçiyor.
Dileyen gitsin dilediği yere.

Sıkıntılı bir fotoğrafı kritik edip, “olmamış, nerenden uydurdun bunu” demek yerine iyi fotoğraflara ilişkin yazdım ki, sıkıntılı fotoğrafı olan okusun, ben incitmeyeyim, kendi kırsın kendisini dedim. Kırdılar mı? Hiç emin değilim.

Bu hesabın takipçileri ne düşünür bilemem ama fotografkritigi başarılı bir misyon hesabı, ben de “rahatsız” bir adamım. Bu alana adım attığımda 3/2 paylaşım neredeyse yoktu, bugün binlerce fotoğrafçı 36*24 çalışıyor. Kaldı ki, kınanıyorum ama, bendeniz Donkişot’tan başka “kare fotoğraf olmaz, karede kompozisyon olmaz” lafını duymadığım gibi, hiç kimsenin de “lightstain saçmalıyor, şu şu argümanlarla kare kadraj bal gibi olur” dediğini de işitmedim.

Egomu yüksek sanırdım ama ne devasa egolar var bilemezsiniz.

İyi niyetle tezlerime destek olan tüm fotoğrafçılara müteşekkirim. Eksik olmasınlar.

Ne mutlu ki bugün sağlam artistik endişelerle fotoğrafik paylaşımlar yapan koca bir fotoğrafçı ordusu oluşturduk birlikte.

https://www.instagram.com/p/BiCT2IqhtNo/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 04 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Katılımcı profilleri ne olursa olsun tüm fotoğraf eğitimlerinde ışık konusuna hep fazlaca yer ayırmaya çabaladım bugüne dek. Klasik fotoğraf eğitimlerinde fotoğraf makineleri tiplerine, özelliklerine, uyku getirici bir biçimde fotoğraf tarihine, hatta sanki Fizik Fakültesi öğrencilerine anlatırcasına dalga boylarına, fotonlara falan yer verilirdi.

Ben biraz farklı düşündüm ve yaptım. Sürekli olarak fotoğrafın yarısının teknik ve ışık, diğer yarısının ise kompozisyon ve ışık olduğunu ileri sürdüm, anlattım. Yanlış yazmadım. Işık o kadar önemli ki, fotoğrafı ikiye böldüğünüzde, iki yarıda da ışık yer alıyor. Bu durumda başka bir deyişle kompozisyon fotoğrafın yarısıdır ama ışık yarıdan daha fazlasıdır demek istedim.

İşte tam da bu nedenle benim kişisel hesabımda kullanıcı adım lightstain. Yok öyle bir sözcük. Ben uydurdum. Işık lekesi, ışık üzerindeki leke veya leke üzerindeki ışık anlamında. Sıkı bir İngiliz Edebiyatçısının göstermeyeceği bir delilikle İngiliz Filolojisini bile bitirmemiş bir arkadaş olarak İngilizlere katkıda bulundum yani. Bu ukala bir tavır, kabul ama içi bence çok dolu bir sözcük lightstain.

Şimdi Galata’da, Balat’ta turlarken, ki artık çoğunlukla benim dorse kasası gibi olan makinemle değil, sigara paketi büyüklüğündeki aynasızla çıkıyorum sokaklara, hem yorulmayayım, hem de turist sanıp ilişmesinler bana. Arada “ben sizi tanıyorum” diyor elinde kamera fotoğraf peşindeki genç, dilimin ucunda “aa ne güzel ben lightstain” diyeceğim, tutuyorum kendimi, nereden tanışıyoruz falan diyorum. O kadar kendimi kaybedip lightstain olmuşum yani. Işığın hatırına. Keşke güzel annem adımı ışık koysaymış. Düşünsenize havayı, bir seminerdeyim, “arkadaşlar merhaba, ben Işık”

Yarısı ışık, diğer yarısı da ışıktan fazlası dedim ya. Bilerek diyorum. Işık yalnızca fotoğrafı var eden, etkili kılan değil asla. Kompozisyon meselesinin de en önemli bileşeni. Parti gibi düşünün. Eş Başkan yok partide. Liderlik sultası var. Parti tek adam partisi. Başkan ışık. Ve ışık meselesi fotoğrafa ilişkin ne desek, ne yapsak hep karşımızda.

Işığı biraz daha düşünsek diyorum.

https://www.instagram.com/p/BlLWZcqBvJC/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 05 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Fotograf tüm anlatım biçimleri içerisinde zamanla en çok problemi olan disiplindir.
Ne resimde, ne tiyatro veya edebiyatta, şiirde, sinemada, müzikte hatta en basit bir sözlü anlatımda bile ciddi bir zaman sorunsalı yoktur. Tümü geniş ölçüde zaman mefhumundan azadedir.

Çünkü fotoğraf dışında hiç bir anlatım biçiminde “an” kavramı yoktur.
Önemli bir sahne ya da aşama hepsinde bulunabilir ama sinema tiyatro resim, kısacası tümü, asla an üzerinden yürümez.

Fotoğrafı var eden şey ise bizatihi anın kendisidir.
Yaşam hızla akıp gitmekte, her şey gözle göremesek de süratle değişmekte, hiç bir an önündeki veya arkasındakiyle aynı olamamaktadır.

Fotoğrafın keşfedildiği yıllarda teknik nedenlerle çok uzun sürerdi pozlama. Saatlerce. Ve aslında o saatlerce süren pozlama ile an değil akışı kaydederdi fotoğraf. O fotoğraflar değildir aslında fotoğraf.

Aynı sinema gibi. Sinemanın derdi asla an olamaz ki. Sinema için varsa yoksa akıştır, süreçtir aslolan, akıp giden yaşamdır tamamen.
Gerçekte öyle değil mi? Bir film binlerce fotoğraftan oluşmuyor mu? Fotoğraf tek bir an, hatta ancık, sinema onbinlerce an değil mi?

Zaman fotoğrafın en büyük düşmanıdır.
Süre uzadıkça ölür fotoğraf.
Pozlama süresini uzatan fotoğrafçı, süreyi uzattığı ölçüde sinemacı olur. Disiplinler arası tecavüzdür yaptığı.

Günümüzde pozlama süreleri çok kısaldı artık. Daha da kısalacak ve giderek sıfıra yaklaşacak ve o gün fotoğraf daha bir fotoğraf haline kavuşacak.
Uzun pozlama, yıldız çevrinme, benim bayıldığım pan, hatta fotoşop’un nasıl fotoğrafı bitirmeye çabaladığını, erittiğini konuşalım.
Bir miktar sarsılıp kendimize gelelim hepimiz.
Biraz ve artık gerçek fotoğrafa gelelim..
Olur mu?

Sıkıntılı, zor, çok keskin ve köşeli ama yapmalıyız.
Fotoğrafı yitirmemek adına yapacağız.

https://www.instagram.com/p/B3t373ogs8H/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 06 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Bu çok başarılı portre fotoğrafı üzerinden yazalım bugün…

Ümit Devecioğlu muhtemelen yaşadığı bölgenin insanlarını, mekanları ile birlikte çok iyi anlatan bir fotoğrafçı. Yani her zaman, yanlızca kendi insanlarını göstermekle kalmayıp, onların yaşamlarını da anlatıyor bizlere.

Yukarıdaki fotoğrafı konuşurken, öncelikle doğru kompozisyon ve ardından da çok isabetli teknik ve estetik kararlardan sözetmeliyiz.

Modelin kadrajdaki yeri en doğru yer. Birincisi bakış yönü açısından, ikincisi ise sağda verilen boşlukla fotoğrafın nefes alabilmesinin sağlanmış olması nedeniyle çok yerinde. Bu düzenleme sayesinde, model hem esas öğe niteliğini koruyor, hem de fotoğraf bize mekan/ortam bilgisi veriyor.

Portre fotoğraflarındaki diğer bir önemli değişken lens ve odak uzaklığı seçimi süphesiz. Tercih edilen lens/odak uzaklığı çok isabetli olmuş ve modelde hiç bir deformasyon yaratmamış.

Gelelim bence en önemli ve vazgeçilmez karara… Fotoğrafçı açık bir diyafram değeri seçerek arka planı tam kıvamında flulaştırmış. Bu sayede hiç bir detayın, modelin önüne geçmesine, modelden rol çalmasına olanak tanımamış. Ve elbette netliği modelin gözlerinden alıp, modelin hükümranlığını ilan etmiş.

Çok önemli bir nokta da kritik an.
Deklanşöre öyle bir anda basılmış ki, modelle çok iyi bir göz teması kuruyor ve çayı, bardağı görmeden, modelin ne yapmakta olduğunu hemen anlıyoruz.

Harika bir portre bu…

@fotografkritigi – 07 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Aykut Süvari harika sokak portreleri çekiyor. O’nu tanımıyorum ne yazık, ama rica ettim, sağolsun bana fotoğrafının exif bilgilerini yolladı. Bu çok etkili fotoğrafı nasıl çektiğini anlayabilmek için o bilgileri paylaşayım sizinle.

F/2,2 1/80sn. 200 ISO ve 50mm sabit lens.

Önce lens tercihine bakalım.
Portre fotoğraflarında, model üzerinde rahatsız edici deformasyonlara neden olmamak için geniş açıyı pek önermiyoruz. 80-85mm, 150mm. aralığı, ve rahat çalışılması açısından zoom lens pek çok portre fotoğrafçısı tarafından kullanılıyor.

Sevgili Aykut Süvari ise farklı çalışıyor, 50mm. sabit lens ile, konunun, objenin içerisine giriyor. Bu sokak portreleri için harika bir tercih. Ve eminiz ki, elindeki lensle konunun içine girdiği halde, görünmez olmayı da başarabiliyor.

Zor olanı seçmesinin, O’nu bu denli etkili kıldığını mutlaka belirtelim.

Oldukça geniş bir diyafram açıklığı tercih edilmiş. F/2,2 Bu diyafram değeri ve o sayede yaratılan kısıtlı alan derinliği neredeyse fonu, arka planı uçurduğu için, hepimiz savaş jetlerinin hedefe kilitlenmesi gibi modele kilitlenip kalıyoruz, O’na adeta teslim oluyoruz.

Modelin, kadrajın güneydoğusunda, bu biçimde konumlandırılması, bakış yönünde, nispeten genişçe bir boşluk bırakılması, fotoğrafa nefes aldırıyor, dinamizm kazandırıyor.
Diğer önemli doğru tercih, dik kadraj kullanılması. Dik kadraj çoğu fotoğrafı olduğu gibi, bu fotoğrafı da agresif, dinamik ve çarpıcı kılmış. Ve bu duygu, göz göze olduğumuz kız çocuğunun müthiş çarpıcı ifadesi ile birleşince fotoğraf uçmuş. Yani modelinin ifadesini güçlü kılacak ne varsa yapmış fotoğrafçı.

Umarım yazmaya gerek bile yok. Bu fotoğrafı bu denli etkili kılan bir diğer öğe de kuşkusuz siyah beyaz tercihi.

Kimi portreler, sevimli, neşeli, hüzünlü yada dramatik olur. Tanımlamakta pek güçlük çekmeyiz, bizi çok derinliklere götüremeyebililir bile.

Ama bu portre çok etkili, çok çarpıcı…
Model, adeta bize “beni hiç unutamayacaksınız” diyor…
Ya da en azından bana öyle hissettiriyor.

Çok başarılı, müthiş etkili, her şeyin, her birleşenin çok iyi düşünülüp, uygulandığı bir portre bu…

Büyük tebrikler Aykut Süvari.

@fotografkritigi – 08 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Bugün fotoğrafta arka planı, fonu konuşalım.

1.Belirginlik ve sadeliğin sağlanmasında çok yaşamsal bir önemi var fonun. Fon kullanımı ilgi ve dikkatin yalnızca asıl gösterilmek istenende toplanmasını sağlayacağı gibi, kimi durumlarda da fon yardımı ile ana öge veya konunun gücü arttırılabilir.

2.Kimi zaman yalnız ana öge gösterilmek ve hiç bir şeyin ondan rol çalmaması istenir ki, böyle durumlarda tertemiz bir fon çok işlevseldir. Örneğin bir portre çalışılırken yapılacak en temel iş, dikkat dağıtmayacak bir fon kullanmaktır. Bu amaçla temiz bir fon aramak, modeli bir duvar önüne düşürmek çözüm olabileceği gibi, açık diyafram kullanarak kısıtlı alan derinliği ile işi çözmek de çok efektif ve artistik olacaktır.

Çok güzel konu veya portrelerin kötü arka planlar nedeniyle çöp olduğunu biliyoruz. Fotoğrafçı kadrajdaki tüm detaylardan sorumludur ve asla “öyle oldu ama doğal oldu, ben sitrıt fotoğrafırım zaten” diyerek temize çıkamaz. Kötü fon kullanımı bir sunum sırasında ileri geri yabancı terimler kullanan bir sunumcu kadar irite edicidir. Unutmayalım ki temel işimiz arındırma, ayıklama ve anlaşılır olmaktır.

3.Arka plan hep nötr kılınmaz. Kimi durumlarda ana ögenin daha etkili sunumu için fon çok önemli katkılar sağlayabilir. Çok etkili bakan bir çocuk uçurur hepimizi. O harika çocuğu, yalnızca O’nu göstererek anlatabileceğimiz gibi, bulunduğu atmosferle de sunabiliriz. Bu mantıkla fotoğrafın kurduğu cümle “harika bir çocuk kapı arasından bakıyordu” yerine “harika bir çocuk kapı önünde arkadaşlarıyla seksek oynuyordu” biçimine dönüşür.

4.Fon konusunun bir çözümü de, yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü gibi dramatik etkiyi arttıran, sıkışık kadraj kullanımıdır ve çok etkili, sivri dilli bir yöntemdir.

5.İnstagram ruhsuz fotoğraflarla dolu. Yalnız başına bir kedi, bir çocuk, bir ağaç fotoğrafik değildir. Ya yalnız ise çok güçlü, veya atmosferiyle, hikayesiyle çok güçlü kılınmış olmalıdır.

https://www.instagram.com/p/BXPt4FEgMlr/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 09 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Genel olarak eleştiriler aynı yönde. Biraz sabit fikirli olduğum, ısrarla belli şeylere takıldığım ve birlikte çalıştığım arkadaşları sınırladığım, yönlendirdiğim yönünde yapılıyor eleştiriler.

Takıldığım bir yer var ve hep takılacağım. O da fotoğrafta gerçeklik meselesi.
Fotoğrafın temeli gerçekliktir ve bu nedenle örneğin sinema, edebiyat, grafik sanatlar ve resimden ayrılır. Bu nedenle yapamayız biz kurmacayı, hayal üretmeyi, gerçekliğe müdahale etmeyi.

Şimdi bunları ben söylüyorum sananlar hep verip veriştiriyor, vur abalıya yapıyorlar ama inanın hiç birini ben söylemiyorum. Bu tezlerin tamamı bana değil hepimizin fotoğrafın en büyüğü diye kabul ettiğimiz Henri Cartier Bresson’a ait inanın. Ben onun yalancısıyım ve bana laf ettiğini sananlar aslında Bresson ustaya saydırıyorlar.

Magnum’u biliyorsunuz. En büyüklerin efsane fotoğraf kooperatifi. Amiral gemisi. Magnum’un çok sevdiğim fotoğrafçısı Rene Burri yukarıdaki fotoğrafını da veriyor kooperatife. Ancak önemli ve anlamlı bir sınırlama var Bresson yönetimindeki Magnum’da. Bresson şöyle bir sınırlama getirmiş o koca koca fotoğrafçılara: “Magnum fotoğrafçıları çekimlerinde 35mm. 80mm. aralığı dışında odak uzaklığı kullanmayacaktır”

Yaaa.. Çok ilginç di mi? Benim savunduklarımdan çok daha faşizan di mi?.
Ne demeli Bresson Usta’ya? Ben kendi halinde, kibarca, “yapmasanız pek iyi olur” derken nasıl bir cunta lideri gibi kestirip atmış di mi? Neden acaba bu yaptığı?

Çok basit ustanın gerekçesi. Geniş açı ve zoom lensin gerçekliği bozucu lens etkisi vardır. Biz bunu zaman zaman artistik anlamda keyifle kullanırız ama bu durum her ne olursa olsun gerçekliğe müdahaledir ve istemez bunları koca Bresson.

Sen koca Magnumcular böyle davranırken fantezi peşinde koş, çekime ayırdığın zamanın çok daha fazlasını fotoşopa, kurguya, edit yapmaya ayır, sonra da bana verip veriştir.
Beni çekiştirmek istediğinde koca koca Magnumculara, o efsanelere ilişkin konuştuğunu unutma olur mu?

Benim yalnızca o koca adamların yalancısı olduğumu da hatırla olur mu?

Elbet bu arada sizler gerçekliğin ışığından ayrılmayın bence.
Tek derdimizin gerçeklik olduğunu unutmayın e mi?

https://www.instagram.com/p/BuBkIrLALAQ/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 10 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.