Kurban Bayramı dört gün. Çok sıkıcı.
Ramazan Bayramı çok daha şık. Üç gün.
İyi bayramlar herkese…

Kompozisyona ilişkin yazarken 1/3 kuralından çok söz ettik. Örneğin bir gün batımı fotoğrafını değerlendirirken kadrajın üçte birine denizin, kalan bölüme ise gökyüzünün yerleştirilmesi gerektiğini, yansıma ve mimari fotoğrafları dışında neredeyse tüm konular için bu bölme oranının isabetli olduğunu hep anlattık, yazdık.

Üç, fotoğraf için kesinlikle sihirli bir sayı. Üç sayısını yalnızca kadraja ufuk çizgisini yerleştirirken göz önünde bulunduracağımız bir bölümlendirme esası olarak almayın. Üç çok derin bir sayı.

Bugün üç meselesini daha geniş düşünelim.

Kadrajda iki güzel çocuk var. Emin olun iki güzel çocuk yerine üç çocuk çok daha etkili. İki yelkenli yerine üç, iki şehir hatları vapuru yerine üç vapur, sokak arasında koşan iki çocuk yerine üç, hatta ikisi oğlan, biri kız olan üç çocuk ya da ters ışıkta leke olarak görünen iki yerine üç ağaç.

Semt kahvesinde masa başında iskambil oynayan iki veya dört değil üç kafadar. “Hayır dört altın noktaya birer amca yerleştirdim, şahane oldu” Çok nizami ama çok sıkıcı. Üç altın noktada birer amca, bir altın nokta açıkta olsa fotoğraf kesinlikle duragan olmaktan, askeri birlik olmaktan uzaklaşır bence.

Bir şey daha. Bir fotoğrafdaki üç sihrini yalnızca adet olarak düşünmemeli. Üç çocuk, üç ağaç tamam da başka üçler de var. Üçün sonu yok ki.

Örneğin iki değil üç kademe. Yakın, orta ve uzak plan. Örneğin kadraj içindeki parlak bölümlerle karanlık bölümlerin oranı. Üçte bir aydınlık, üçte iki karanlık. Veya tam tersi. Hatta renkler. İstanbul’da bahar, sarı ve kırmızı laleler. Sarılar ve kırmızıların oranı bire üç. Masada bir kayık tabak, içinde üç tane nar. Bir tık ötesi iki nar, bir armut. Bir tık daha ötesi meyve tabağı masaya üçte bir endişesi ile yerleştirilmiş. Masanın kadraja yerleştirilme nispeti. Masa ile modelin kadrajı paylaşım oranı. Üç çocuk yanyana. Üç çocuğun bir oğlan, ikisi kız. Yanyana değil kadraj içinde üçgen oluşturan üç çocuk. Üç çocuğun üzerindeki aydınlık parlak tonlarla, sadeleştirme adına yaptığımız eksik pozlama kaynaklı karanlık bölümlerin birbirlerine oranı.

Kurban Bayramı dört gün. Çok sıkıcı.
Ramazan Bayramı çok daha şık. Üç gün.
İyi bayramlar sevgili @wiseguy72 ve herkese…

https://www.instagram.com/p/BkE8me0BL4P/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 16 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Fotoğrafı ortaya çıkaran iki ayrı ruh var kesinlikle. Birincisi fotoğrafçının o an içinde bulunduğu toplam ruh hali. Fotoğrafçı kuşkusuz kendi kişisel birikimi, dünya görüşü, referansları, estetik anlayışı, benimsediği fotoğrafik dil gibi bir çok etmenin yanısıra değişebilir ruh hali ile konunun karşısındadır ve değişebilir diye tanımadığım bu ruh durumunun ortaya çıkacak görsel üzerinde çok belirleyici bir etkisi vardır.

Hepimiz bu hissettiklerimizin etkisi ile kah yumuşacık bir anlatım, kah çok dramatik bir fotoğraf ortaya koymuyor muyuz?

Tencere yuvarlanır, kapağını bulur derler.

Kapalı, yağmurlu, kasvetli bir İstanbul.
İstanbul kimi gün insana Kelebek gibi hissettirir. Ayaklarını yerden keser, uçurur bu kent adamı. Ama gün olur, dün kendisini Kelebek sanan fotoğrafçının da, sıradan İstanbullu’nun da eşiği düşer, koca kentte kendini yalnız, mutsuz, güçsüz, kötü algılar. Değişken ruhlu bir kadın olan İstanbul pek mahirdir bu dalgalanmalarda, seni bir vapur koltuğunda derinlere daldırıp çıkarmada.

Yağmur yağıyor. Karanlık İstanbul.

Vapurun camlarındaki hırçın yağmur damlaları, İstanbul’u seyreden adamın yüreğine yağıyor engellere rağmen.

Bu koşullarda ne hissetsin ki o yolcu?
Ya fotoğrafçı?

Ben eminim fotoğraf çekilirken model ve fotoğrafçının ruh ikizi olduklarına.

İşini yapması gerektiğini, öncelikle kapalı havayı, yağmuru anlatması gerektiğini düşünmüş fotoğrafçı. Camlara inat insanın içine işleyen damlaların oluşturduğu görsel etkinin cazibesiyle kadrajın önemli bir bölümünü yağmur altındaki İstanbul ile doldurmuş, mekan bilgisi vermiş. Güçlü bir perspektif etkiyle dalgın modeli karşıdan görerek bir yandan İstanbul’un ve modelin ruh halini anlatırken, öte yandan fotoğrafı vapurun içi ve dışı diye isabetli bir geometrik refleksle ikiye bölmüş. İkiye bölerken, gerçekte bölümler, farklar olmadığını, pencerenin dışının, içinin, modelin, hatta kendisinin harman olduğunu, kadrajda yer alan ve almayan her şeyin aynı ruh hali içinde bulunduklarını, bütün olduklarını hissettirmiş bize.

Eminim hepimiz fotoğrafa bakınca, tek tek bu bütünün birer parçası hissettik kendimizi.
Tebrikler @nihek19_nihaleken

Nasıl soktun hepimizi tek bir fotoğrafın içine…

https://www.instagram.com/p/BfYHWVQAZ7v/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 15 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Tüm fotoğrafçılar sokaklarda yaşıyoruz. İrili ufaklı kentlerde, şu ya da bu özellikler taşıyan, tanıdığımız tanımadığımız kalabalıklarla birlikte, oluşturduğumuz yaşam trafiği içinde.

Sanırım bu nedenle çok doğal olarak pek çok fotoğraf gönüllüsü kendini sokak fotoğrafçısı, havalı ifadesi ile sitrıt fotografır olarak tanımlıyor.

Sokak fotoğrafçılığı asla hafife alınamayacak, çok özel bir alan. Uzun pozlamacı kamerasını kaptığı gibi başlayamıyor çekime. Belki atlayıp aracına bir dağ başına çıkıyor, bir iskele buluyor, tripotlar, uzaktan kumandalar, rüzgar, boran uğraşıyor. Portreci, bir stüdyo fotoğrafçısı, doğa fotoğrafçısı kaldırıp kamerasını şak diye basamıyor deklanşöre. Aynı sokak fotoğrafçısı gibi.

Çok sık düşülen ve fotoğrafı sokak fotoğrafı olmaktan çıkaran büyük yanılgı, fotoğrafçının kendisini basit bir ayna tutucu olarak görmesi. “Ben akışa, hayata müdahale etmem, taraf olmam, ne görürsem onu çekerim.”

Kimse yaşama müdahil ol, sen belirle demiyor ki. Tek denilen şey şu: Senin fotoğraf ürettiğin sokaklar, görüntülerini kaydettiğin insanlar zaten bizim. Biz başımızı her çevirişte onları görüyoruz zaten. Çıplak gözlerimizle sürekli izlediğimiz yaşamı bize anlatmaksa niyetin, gördüğümüz gibi değil, kendi özgün yorumunla anlat bize.

Fotoğrafının bir sahibi olsun, senin olsun çektiğin fotoğraf.

Sevgili Mehmet Açık’ın yukarıdaki fotoğrafını bu nedenle paylaştım bugün.
Birincisi siyah beyazı, siyah beyaza yaraşır ışığı çok iyi kullanıyor Mehmet. PC’ci, grici bir fotoğrafçı değil o. Geniş açıyı, geniş açının derinlik etkisini, sıkça da deforme edici yanını çok etkili kullanabiliyor. Farklı bir bakma alışkanlığı var. Çektiği fotoğraflarındaki sokaklar, insanlar, hatta köpekler bile çok bilindik ama hepsinde Mehmet’in yorumu, estetik endişeleri, özgün dili var.

Onun fotoğraflarında tarz sahibi muhterem amcalar, yılışık İstanbul köpekleri, bilindik tekneler, gemiler var. Ancak onun Boğaz sularında görünen gemileri, bizimle, İstanbullu ile ilişkilendirilmiş. Suda oldukları halde sırtımıza çıkan, bizi sıkıştıran, yani yalnızca görünen değil yorum yapan gemiler onlar.

Yorumu var Mehmet’in.
Göstermiyor o, anlatıyor…

https://www.instagram.com/p/BjZuHkAhSho/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 14 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Gençliğimde, hatta çok değil üç beş yıl öncesine kadar durum bu kadar vahim değildi.

Sosyal medya özellikle de İnstagram çok şeyi alt üst etti. Fotoğraf gönüllüleri hırsla fotoğraf üretme ve deli gibi paylaşma derdinde. Acilen çek paylaş kısır döngüsü bir yandan öğrenmeye müthiş engel olurken diğer yandan ortalama kaliteyi korkunç düşürüyor. Instagram aç kurtlar gibi sürekli fotoğraf istiyor, herkes eksiklerini gidermeyi, kendini geliştirmeyi unutup ateşe odun atıyor, kendini, fotoğrafı yakıyor. Sistem tam bir sev beni seveyim seni işine dönmüş.

Hepiniz yapıyorsunuz, kimse kendini kenara çekmesin. Bir allahın kulu, fotoğrafın feriştahı da olsa takip etmeyeni asla takip etmiyor, yorum yapmayana yorum, beğeni yapmayana beğeni yapmıyor. Bu kadar iğrenç olabilir. Bakıyorum kurda kuşa, ota şeye yorum yapanlara, H.Certier Bresson fotoğraf paylaştığında bir harfi, bir emojiyi esirgiyorlar. Kaldı ki Bresson kimseyi takip etmiyor diye takipçisi de yok.

Körler sağırlar birbirini ağırlasın diye şakır şakır çekilen fotoğrafların yarattığı kirli ortam meydanda. Öğrenmeden asla olmaz demekten bitap düştüm, kimse yorum ve beğeni akış lojistiği aksamasın diye öğrenmeye vakit ayıramıyor. Ücretsiz fotoğraf eğitimleri bile katılımcı bulamazken olur mu cahil fotoğrafçı? Cahil neyi nasıl anlatabilsin ki? Bu durumda, şüphesiz hepimizin müthiş yetenekli olmamızın payı da çok büyük. Egolar tavan.

Rastgele, sıradan beş fotoğrafa bir bak İnstagram’da. Birinin pozlaması hatalı, patlamış, beriki ana öge ve gözlerimizi ısrarla kadraj dışına atıyor, o arkadaş fantezik, yatırmış ufuk hattını, bir diğeri kötü ışık koşullarında çekmiş fotoğrafını ama Magnumcu olduğu için siyah beyaz paylaşacak, çamur fotoğraf, beyaz nanay, bakmış olmuyor, elde fırça girişiyor, ışığa ters cephedeki adamın yüzü, gölgedeki taş duvar pırıl pırıl, yetmemiş deniz üzerinde martı uçacağına, almış bir kargayı boğaz üzerinde yapıştırmış gökyüzüne.

Canım bu sabah da çok istiyor bi başıma, telefonumun çekmeyeceği dağ başlarına çıkmayı.

Alayım yanıma yeterince @ersunbey fotoğrafı, bir gökyüzüne bir o fotoğraflara bakayım istiyorum.
Yine ne karardı gönlüm.
Boş işler.
Boş boş yazıyorum ben de.
Yazma kardeşim boşuna…

https://www.instagram.com/p/BvgOxVZAm8A/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 13 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Sokak Fotoğrafçısı olduğunu öne sürüyor, çok zeki olduğunu düşündüğünden. Fotoğraftan hiç anlamadığından, fotoğrafın öğrenmeden yapılabilir bir şey olduğunu düşündüğünden kendi pozisyonuna en uygun olduğunu sandığı alanı seçmiş aklınca, yazmış profiline. Sitrıt fotografır.

Yer yapıyor kendisine. Bizi ikna planları yapmış yani. Fotoğraflarının iğrenç olduğunu bildiğinden cinayet öncesi peşin hazırlamış savunmayı. Nasılsa yakalanacak, tutuklanacak biliyor. “Ben sokak fotoğrafçısıyım, sokak çok kalabalık, kirli, düzensiz, insanlar, araçlar, direkler, uçanlar kaçanlar, tam bir hengame, benim fotoğrafım iğrenç biliyorum, ne gösterdiği belli değil çünkü sokak öyle, müdahale etmem ben sokağa, neyse o, ben melek bir fotoğrafçıyım.”

E çok doğal.
Bir halttan anlamayan beceriksizin tekiyim demesini beklemeyiz hiç birimiz.

Bak Şabancım..
İster stüdyo, ister basın, ister macro, ister sitrıt çek. Farketmez. Sade olacaksın.
Belirgin, basit, şakkadanak anlaşılır.

“Ama sokak çok kalabalık, düzensiz.”
Biliyorum. İşte o çok kalabalık, çok düzensiz, acayip yoğun lokasyonda fotoğrafçıysan paşalar gibi yapacaksın sadeleştirmeyi, en basit düzenlemeyi.
Tasnifi.
Şak diye anlayacağız, göreceğiz gösterdiğini.

Bak yukarıdaki fotoğrafa.
O da fotoğraf.

En az senin Eminönü meydanın kadar kalabalık bir nokta.
Gözümün içi gitmiş Kakavaya, Hıdırellez şenlikleri var diye, kulağında hocasının “sadeleştir, BOT yap” sesi hep, o hengame içinde dünyanın en basit fotoğraflarından birini çekmiş gelmiş şarkı söyleye söyleye. Dalgasını geçiyor seninle.

Zilyon tane adam, kadınlar çocuklar, araçlar, belediyeciler, işportacılar, trilyon tane ağaç, afişler, aklına ne gelirse. Tasnif yapmış. Ne görüyorsun o zilyon tane şey içinde?

Zurnacı amca, gösterici güzel kız, zilyon tane olmalarına rağmen acıcık insan acıcık ağaç kalabalığı.

Öğrendim demiyor hala ve asla. Öğrenme derdinde hep. Çok çalışıyor.
O nedenle onunkiler fotoğraf.

Seninkiler..
Şey…
Ay ne diyeyim şimdi.?
Görsel seninkiler, en fazla.
Hadi yine iyi tarafıma denk geldin.

https://www.instagram.com/p/B5X32PMAEJh/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 12 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Fotoğrafta sadelik meselesini anlatırken hep sıkıntılı bir durum oluşur. Bu sıkıntı benden mi kaynaklanıyor yoksa dinleyenler sadelik denince kadrajdan hemen bir şeyleri atıvermeyi mi düşünüyorlar henüz çözebilmiş değilim.

Sadelik derken anlatmak istediğim bir yönüyle BOT prensibi aslında. Nedir bu BOT? Ben uydurdum, anlatayım size. Bunu ezberledik biz. Soruyorum “neydi BOT prensibimiz” diye, hep bir ağızdan cevap geliyor “Babam Olsa Tanımam”

Sadelik denince sanırım akla hemen eksiltme gelmesi çok doğal. Kuşkusuz kadrajda az öğe bulunursa sadeliğe doğru önemli bir adım atılmış olur. Ancak kalabalığı, çok öğeli bir durumu anlatmak istiyorsak nasıl eksiltme yapacağız?

Bizim Sevgi İşlemek vermiş cevabını aslanlar gibi. Yukarıdaki gibi.
Biliyorsunuz bizimkiler pek sevdiler Metrobüs için çalışmayı ve hala anlata anlata bitiremiyorlar her biri 2486 yolcu alabilen bu ilginç araçları. O kadar ki artık, işe işyeri servisleri yerine metrobüsle gidip gelen fotoğrafçılarımız var bizim.

Bizim Sevgi, diğer araçların vızır vızır çalışan metrobüslere, bomboş metrobüs yoluna nasıl imrenerek baktıklarını fotoğrafla anlatmak istemiş.

Bir de kuşkusuz kadrajını yaparken sadeleştirme endişesi yaşamış ve bence harika bir sadeleştirme yapmış.

Neydi kural? Babam Olsa Tanımam. Yani kadraj içinde fotoğrafa içerik ya da biçim anlamında katkıda bulunmayan ne varsa atarım dışarıya.
Atmış gereksiz olanları Sevgi.

Bir daha bak bakalım fotoğrafa gereksiz tek bir şey var mı? Gereksiz bir bina, ya da üst geçit, bir köprü, belki de bir AVM. Yok di mi?
Arap saçına dönmüş bir İstanbul yüzlerce öğeyle böylesine sade anlatılabilir di mi?
Acayip kalabalık, korkunç bir hengame, ancak ne kadar sade bir fotoğraf.

Aslan Sevgi.
Neydi o BOT?
Sadelik adına, Babam Olsa Tanımam!

https://www.instagram.com/p/Br7jr-ZgUfz/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 11 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Genel olarak eleştiriler aynı yönde. Biraz sabit fikirli olduğum, ısrarla belli şeylere takıldığım ve birlikte çalıştığım arkadaşları sınırladığım, yönlendirdiğim yönünde yapılıyor eleştiriler.

Takıldığım bir yer var ve hep takılacağım. O da fotoğrafta gerçeklik meselesi.
Fotoğrafın temeli gerçekliktir ve bu nedenle örneğin sinema, edebiyat, grafik sanatlar ve resimden ayrılır. Bu nedenle yapamayız biz kurmacayı, hayal üretmeyi, gerçekliğe müdahale etmeyi.

Şimdi bunları ben söylüyorum sananlar hep verip veriştiriyor, vur abalıya yapıyorlar ama inanın hiç birini ben söylemiyorum. Bu tezlerin tamamı bana değil hepimizin fotoğrafın en büyüğü diye kabul ettiğimiz Henri Cartier Bresson’a ait inanın. Ben onun yalancısıyım ve bana laf ettiğini sananlar aslında Bresson ustaya saydırıyorlar.

Magnum’u biliyorsunuz. En büyüklerin efsane fotoğraf kooperatifi. Amiral gemisi. Magnum’un çok sevdiğim fotoğrafçısı Rene Burri yukarıdaki fotoğrafını da veriyor kooperatife. Ancak önemli ve anlamlı bir sınırlama var Bresson yönetimindeki Magnum’da. Bresson şöyle bir sınırlama getirmiş o koca koca fotoğrafçılara: “Magnum fotoğrafçıları çekimlerinde 35mm. 80mm. aralığı dışında odak uzaklığı kullanmayacaktır”

Yaaa.. Çok ilginç di mi? Benim savunduklarımdan çok daha faşizan di mi?.
Ne demeli Bresson Usta’ya? Ben kendi halinde, kibarca, “yapmasanız pek iyi olur” derken nasıl bir cunta lideri gibi kestirip atmış di mi? Neden acaba bu yaptığı?

Çok basit ustanın gerekçesi. Geniş açı ve zoom lensin gerçekliği bozucu lens etkisi vardır. Biz bunu zaman zaman artistik anlamda keyifle kullanırız ama bu durum her ne olursa olsun gerçekliğe müdahaledir ve istemez bunları koca Bresson.

Sen koca Magnumcular böyle davranırken fantezi peşinde koş, çekime ayırdığın zamanın çok daha fazlasını fotoşopa, kurguya, edit yapmaya ayır, sonra da bana verip veriştir.
Beni çekiştirmek istediğinde koca koca Magnumculara, o efsanelere ilişkin konuştuğunu unutma olur mu?

Benim yalnızca o koca adamların yalancısı olduğumu da hatırla olur mu?

Elbet bu arada sizler gerçekliğin ışığından ayrılmayın bence.
Tek derdimizin gerçeklik olduğunu unutmayın e mi?

https://www.instagram.com/p/BuBkIrLALAQ/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 10 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Bugün fotoğrafta arka planı, fonu konuşalım.

1.Belirginlik ve sadeliğin sağlanmasında çok yaşamsal bir önemi var fonun. Fon kullanımı ilgi ve dikkatin yalnızca asıl gösterilmek istenende toplanmasını sağlayacağı gibi, kimi durumlarda da fon yardımı ile ana öge veya konunun gücü arttırılabilir.

2.Kimi zaman yalnız ana öge gösterilmek ve hiç bir şeyin ondan rol çalmaması istenir ki, böyle durumlarda tertemiz bir fon çok işlevseldir. Örneğin bir portre çalışılırken yapılacak en temel iş, dikkat dağıtmayacak bir fon kullanmaktır. Bu amaçla temiz bir fon aramak, modeli bir duvar önüne düşürmek çözüm olabileceği gibi, açık diyafram kullanarak kısıtlı alan derinliği ile işi çözmek de çok efektif ve artistik olacaktır.

Çok güzel konu veya portrelerin kötü arka planlar nedeniyle çöp olduğunu biliyoruz. Fotoğrafçı kadrajdaki tüm detaylardan sorumludur ve asla “öyle oldu ama doğal oldu, ben sitrıt fotoğrafırım zaten” diyerek temize çıkamaz. Kötü fon kullanımı bir sunum sırasında ileri geri yabancı terimler kullanan bir sunumcu kadar irite edicidir. Unutmayalım ki temel işimiz arındırma, ayıklama ve anlaşılır olmaktır.

3.Arka plan hep nötr kılınmaz. Kimi durumlarda ana ögenin daha etkili sunumu için fon çok önemli katkılar sağlayabilir. Çok etkili bakan bir çocuk uçurur hepimizi. O harika çocuğu, yalnızca O’nu göstererek anlatabileceğimiz gibi, bulunduğu atmosferle de sunabiliriz. Bu mantıkla fotoğrafın kurduğu cümle “harika bir çocuk kapı arasından bakıyordu” yerine “harika bir çocuk kapı önünde arkadaşlarıyla seksek oynuyordu” biçimine dönüşür.

4.Fon konusunun bir çözümü de, yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü gibi dramatik etkiyi arttıran, sıkışık kadraj kullanımıdır ve çok etkili, sivri dilli bir yöntemdir.

5.İnstagram ruhsuz fotoğraflarla dolu. Yalnız başına bir kedi, bir çocuk, bir ağaç fotoğrafik değildir. Ya yalnız ise çok güçlü, veya atmosferiyle, hikayesiyle çok güçlü kılınmış olmalıdır.

https://www.instagram.com/p/BXPt4FEgMlr/?utm_source=ig_web_copy_link

@fotografkritigi – 09 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Aykut Süvari harika sokak portreleri çekiyor. O’nu tanımıyorum ne yazık, ama rica ettim, sağolsun bana fotoğrafının exif bilgilerini yolladı. Bu çok etkili fotoğrafı nasıl çektiğini anlayabilmek için o bilgileri paylaşayım sizinle.

F/2,2 1/80sn. 200 ISO ve 50mm sabit lens.

Önce lens tercihine bakalım.
Portre fotoğraflarında, model üzerinde rahatsız edici deformasyonlara neden olmamak için geniş açıyı pek önermiyoruz. 80-85mm, 150mm. aralığı, ve rahat çalışılması açısından zoom lens pek çok portre fotoğrafçısı tarafından kullanılıyor.

Sevgili Aykut Süvari ise farklı çalışıyor, 50mm. sabit lens ile, konunun, objenin içerisine giriyor. Bu sokak portreleri için harika bir tercih. Ve eminiz ki, elindeki lensle konunun içine girdiği halde, görünmez olmayı da başarabiliyor.

Zor olanı seçmesinin, O’nu bu denli etkili kıldığını mutlaka belirtelim.

Oldukça geniş bir diyafram açıklığı tercih edilmiş. F/2,2 Bu diyafram değeri ve o sayede yaratılan kısıtlı alan derinliği neredeyse fonu, arka planı uçurduğu için, hepimiz savaş jetlerinin hedefe kilitlenmesi gibi modele kilitlenip kalıyoruz, O’na adeta teslim oluyoruz.

Modelin, kadrajın güneydoğusunda, bu biçimde konumlandırılması, bakış yönünde, nispeten genişçe bir boşluk bırakılması, fotoğrafa nefes aldırıyor, dinamizm kazandırıyor.
Diğer önemli doğru tercih, dik kadraj kullanılması. Dik kadraj çoğu fotoğrafı olduğu gibi, bu fotoğrafı da agresif, dinamik ve çarpıcı kılmış. Ve bu duygu, göz göze olduğumuz kız çocuğunun müthiş çarpıcı ifadesi ile birleşince fotoğraf uçmuş. Yani modelinin ifadesini güçlü kılacak ne varsa yapmış fotoğrafçı.

Umarım yazmaya gerek bile yok. Bu fotoğrafı bu denli etkili kılan bir diğer öğe de kuşkusuz siyah beyaz tercihi.

Kimi portreler, sevimli, neşeli, hüzünlü yada dramatik olur. Tanımlamakta pek güçlük çekmeyiz, bizi çok derinliklere götüremeyebililir bile.

Ama bu portre çok etkili, çok çarpıcı…
Model, adeta bize “beni hiç unutamayacaksınız” diyor…
Ya da en azından bana öyle hissettiriyor.

Çok başarılı, müthiş etkili, her şeyin, her birleşenin çok iyi düşünülüp, uygulandığı bir portre bu…

Büyük tebrikler Aykut Süvari.

@fotografkritigi – 08 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.

Bu çok başarılı portre fotoğrafı üzerinden yazalım bugün…

Ümit Devecioğlu muhtemelen yaşadığı bölgenin insanlarını, mekanları ile birlikte çok iyi anlatan bir fotoğrafçı. Yani her zaman, yanlızca kendi insanlarını göstermekle kalmayıp, onların yaşamlarını da anlatıyor bizlere.

Yukarıdaki fotoğrafı konuşurken, öncelikle doğru kompozisyon ve ardından da çok isabetli teknik ve estetik kararlardan sözetmeliyiz.

Modelin kadrajdaki yeri en doğru yer. Birincisi bakış yönü açısından, ikincisi ise sağda verilen boşlukla fotoğrafın nefes alabilmesinin sağlanmış olması nedeniyle çok yerinde. Bu düzenleme sayesinde, model hem esas öğe niteliğini koruyor, hem de fotoğraf bize mekan/ortam bilgisi veriyor.

Portre fotoğraflarındaki diğer bir önemli değişken lens ve odak uzaklığı seçimi süphesiz. Tercih edilen lens/odak uzaklığı çok isabetli olmuş ve modelde hiç bir deformasyon yaratmamış.

Gelelim bence en önemli ve vazgeçilmez karara… Fotoğrafçı açık bir diyafram değeri seçerek arka planı tam kıvamında flulaştırmış. Bu sayede hiç bir detayın, modelin önüne geçmesine, modelden rol çalmasına olanak tanımamış. Ve elbette netliği modelin gözlerinden alıp, modelin hükümranlığını ilan etmiş.

Çok önemli bir nokta da kritik an.
Deklanşöre öyle bir anda basılmış ki, modelle çok iyi bir göz teması kuruyor ve çayı, bardağı görmeden, modelin ne yapmakta olduğunu hemen anlıyoruz.

Harika bir portre bu…

@fotografkritigi – 07 yazısı ilk önce Kutup Ayıları Fotoğraf Grubu KAFOG üzerinde ortaya çıktı.